! « » Is ja wahr ! Weil er dös no gar nia to hat ! Jetzt trinkt er g ' wiß in d ' Wuat eini , und es kunnt eahm was g ' schehg ' n. Net amal zum G ' weicht ' n is er kemma . « » I geh jetzt abi . Bal i dabei bin , feit si nix . « » Aba g ' wiß ! Und schaug ' , daß er bald mit dir hoamgeht ! « Sepp machte sich auf den Weg ins Wirtshaus . Als er ins Gastzimmer eintrat , schlug ihm dichter Tabakrauch entgegen , und er schaute sich um , ob er in dem dichten Gedränge nicht den Vater sehen könne . An jedem Tisch wurde er angehalten . » Ah , da Sepp ! Grüaß di Good ! Hamm s ' di außa lass ' n auf Urlaub ? Da geh her ! Trink amal ! « » Suachst g ' wiß dein Vata ? « fragte der alte Weiß Flori . » Dort hint ' hockt a beim Ofa . « Sepp sah hin . Da saß der Schuller noch am nämlichen Platze wie in der Frühe . Den Hut hatte er ins Genick geschoben , und er stierte mit gläsernen Augen vor sich hin . Es waren viele Leute an seinem Tisch . Der Kloiber , der Zwerger und andere . Auch der Haberlschneider saß dort . Sepp reichte seinem Vater die Hand über den Tisch hinüber . » Grüaß Good , Vata ! « » Was ? Ah , du bischt ' s ! Bischt du aa do ? « » Freili . I hon amal schaug ' n woll ' n , wia ' s dir geht . « » Was ? « » Wia ' s dir geht , hon i schaug ' n woll ' n. « » Ja , mir geht ' s guat . G ' rad luschtig bin i ! Da , sauf aus ! Herrgottsakrament ! « Er schlug mit der Faust auf den Tisch . » Kellnerin ! No a Halbe ! Heut ' geh ' n i net hoam . « Er rückte den Hut in die Stirne und sang mit heiserer Stimme : » A frische Maß Bier Hat an Fam ' , an weißen , Und heunt ' geh ' ma net hoam , Bis s ' uns außi schmeißen . « Dann legte er sich mit verschränkten Armen weit in den Tisch hinein . Der Haberlschneider gab Sepp einen Wink . » Schaug ' , daß d ' n hoam bringst ! « » Is scho recht . « Der Schuller stierte nach der Stelle , wo Sepp gestanden hatte . » Wo is denn da Sepp hi ' kemma ? Is er scho wieda furt ? « » I bin scho da , Vata . « » Na , sauf ' amal ! Herrgottsakrament ! « » Moanst it , mir gengan hoam ? « » Was ? « » Besser waar ' s , wenn mir hoam gengan . « » Mir ? I geh net hoam . « » D ' Muatta is in der Angst , weil ' s d ' it beim Essen g ' wen bist . « » Um mi braucht gar neamd an Angst hamm . Durchaus gar net . I verdirb no lang it , bal ' s aa hoaßt , daß i der Allerschlechter bi vo ganz Erlbach . « Er schaute den Kloiber , der ihm gegenübersaß , starr an und schrie wieder : » Um mi braucht neamd an Angst ham . I verdirb no lang ' it . « » Dös behaupt ' ja koa Mensch net , « beschwichtigte ihn der Haberlschneider . » Behaupt ' st du dös net ? Aba , da gibt ' s g ' rad g ' nua , de dös behaupt ' n. I kenn s ' alle mitanand , de Haderlump ' n. Da verdirbt scho an anderner , aber i net . « » I hab ' g ' sagt , daß d ' Muatta in der Angst is , « fiel Sepp ein . » Zu was denn ? De braucht aa koan Angst net hamm . « » Sie sagt , weil ' s d ' net amal zum G ' weicht ' n kemma bischt . « » I mag nix , was da Baustätter weicht . Der ko überhaupt nix weicha , der mit sein ' g ' fälscht ' n Papier ! « » Schmeißt ' s ' n halt außi , bal er b ' suff ' n is ! « schrie eine grobe Stimme vom nächsten Tische herüber . Es war der Hierangl . Er stand halb von seinem Platze auf und schrie wieder : » Koa B ' suffener g ' hört da net rei ' ! « Der Haberlschneider stellte sich vor ihn hin . » Du bist staad , gelt ? « sagte er ruhig . » Weg ' n dir ? Auf di pass ' i gar it auf . « » Bal ' s d ' an Streit o ' fangst , hast as z ' erscht mit mir z ' toa ! « Der Lochmann zog den Hierangl auf seinen Stuhl zurück . » Laß ' s guat sei ! « mahnte er . » Was brauch ' n denn mir den b ' suffena Kerl da herin ? An anderner wurd ' scho lang außi g ' schmissen . « Die letzten Worte knurrte der Hierangl vor sich hin ; dann war er still . » Was geit ' s ? « fragte der Schuller . » Wer will mi außi schmeiss ' n ? « » Es is nix g ' wen , Vata . « » Bin i vielleicht oan z ' schlecht zum Dableib ' n ? « » Dös sagt neamd .